Even een update!

Dat is even anders gelopen dan verwacht. Waar ik mijn jaar hier begon vol motivatie om elke week een stuk te schrijven, merkte ik tijdens mijn opleiding al snel dat dit toch lastiger werd dan gedacht. Mijn doel om mijn fantastische dagen vast te leggen, verdween langzaam naar de achtergrond toen m'n droom niet alleen nog maar een droom was.

Wat eerst voelde als een groot avontuur waar ik van een afstand naar keek, werd ineens mijn dagelijkse leven. En dat dagelijkse leven bracht natuurlijk niet alleen hoogtepunten met zich mee, maar ook een hoop uitdagingen: onverwachte teleurstellingen, stress, vermoeidheid en een heleboel sociaal gedoe. Mijn verhaal kreeg daardoor meerdere lagen, iets waar ik zelf enorm veel aan heb gehad, maar waarover het lastig is om naar huis te schrijven zonder een negatief beeld over te brengen.

Mijn dagen hier zijn namelijk gevuld met meer dan alleen safari’s, mooie uitzichten en bijzondere ontmoetingen. Het is ook maar "gewoon" een opleiding geworden, met deadlines, vroege ochtenden en avonden waarop studeren of bijslapen net even belangrijker werden dan schrijven of sporten. En misschien is dat precies waarom het hier zo goed voelt. Wat altijd voelde als iets ver weg buiten bereik, is langzaam een soort normaal geworden. Een normaal waar ik enorm van geniet.

Mijn weken zitten nog steeds vol avonturen, mooie momenten en ervaringen waarvan ik weet dat ik ze nooit zal vergeten. Maar het zijn ergens ook gewoon nog steeds mijn weken; dat klinkt misschien vaag, maar om het toch te proberen uit te leggen: het leven hier voelt niet zo gek anders dan thuis, alleen mijn omgeving is veranderd. Mijn overweging nu ligt voor de aankomende maanden in: voelt mijn omgeving hier aan als een betere plek dan die in Nederland?

Nu ik vorige week geslaagd ben en officieel gecertificeerd gids ben!!! Is de druk van de ketel en kan ik me soms gewoon weer even vervelen. Voor het eerst sinds de eerste maand lig ik weer even aan het zwembad en droom ik lekker over wat de aankomende maanden me gaan brengen en over wat ik al allemaal heb mogen meemaken. Vandaar ook dit stukje tekst. Er is wat ademruimte om me met meer bezig te houden dan het hier en nu. De “wat wil ik doen” vraag komt weer in me op en ik kan weer meer genieten van de dingen die ik thuis ook al zo graag deed. 

Ik ga dus weer even lekker fanatiek schrijven over alle fantastische momenten waar ik op aan het terugblikken ben. Dus aankomende week zal er vast nog wel een tekstje verschijnen.