Zelfstandig

Deze opleiding brengt zoveel prachtige veranderingen met zich mee. Dat ik nu zo op mezelf aangewezen ben, is daar één van. Tuurlijk heb ik de twee chefs die elke dag twee maaltijden voor me maken en wordt er één keer per week een schoon laken op mijn bed gelegd. Dus helemaal zelfstandig hoef ik hier niet te zijn, maar ook hierin moet ik bepaalde extra verantwoordelijkheden dragen.

Met het eten is er bijvoorbeeld een groepssysteem waarin je om de week voor iedereen de tafel dekt en weer afruimt en afwast. Nou vind ik dat geen enkel probleem, maar dat je zoiets vervolgens in groepsverband moet doen, waarin ieder z’n eigen systeem en gebreken meebrengt, stoort al wat meer.

Met de schoonmaaksters is het ook niet altijd even soepel gegaan. Die staan namelijk ook in de vrije week lekker vroeg voor de tent om uniformen en handdoeken op te halen. Ook heb ik al eens meegemaakt dat ik in alle haast om mijn les te halen mijn bed niet netjes had achtergelaten. Een boek, wat extra kleding en wat toiletspullen lagen nog op mijn bed. Wel was ik vergeten dat de schoonmaaksters die dag zouden komen, en opeens stond daar prompt een foto van mijn bed in de groepsapp. Hoort allemaal bij de opleiding en het was ook mijn fout, maar het helpt je wel herinneren dat je dus altijd en overal scherp op moet zijn.

Voor de rest is alles gebaseerd op eigen verantwoordelijkheid en is de positieve bijkomstigheid dat je het dus ook allemaal op je eigen manier mag bedenken. Ook leer ik hoe het is om de hele dag achter mensen aan te lopen om hun rommel wat op te ruimen. Nog zoiets wat ik nog niet eerder echt heb mogen ervaren.

Dat is dan ook gelijk een mooi bruggetje naar mijn ouders. Die heb ik de eerste maand helemaal niet zo veel gebeld als ik had verwacht. Ik ben zo bezig met de dag-tot-dag en het opzetten van eigen systemen en routines dat die verantwoordelijkheid me vaker ontglipt dan ik zou willen. Wel vind ik het erg fijn om ze even te spreken als ik daar tijd voor heb gemaakt. Het is in ieder geval niet meer een ‘moetje’, zoals dat was toen zij bijvoorbeeld een weekje zonder mij op vakantie waren. Ik merk daarin ook wel hoe fijn het is om na mijn bewogen leven nu al een tijdje met wat meer afstand naar de band met mijn ouders te kijken, zonder dat we in ons huis constant om elkaar heen dansen.

Ik kan nu niet alleen erkennen hoe dankbaar ik ben voor alles wat ik in de laatste maanden en jaren vóór vertrek aan support heb gekregen, ik kan het ook veel beter voelen en echt waarderen. Hoeveel ik mijn successen van de afgelopen jaren ook aan mezelf toeschrijf, ook mijn ouders zijn zo’n enorme steunpilaar geweest. Het voelt nog steeds zo onwerkelijk dat ik hier kan zijn, en dat heb ik allemaal aan mijn ouders te danken.

Ik kijk vooral erg uit naar wat dit jaar, op afstand van elkaar, allemaal met onze band gaat doen. Ik merk bij mezelf al heel veel positieve veranderingen, en dat mag alleen nog maar gaan groeien nu ik hier steeds meer thuis ben en daardoor meer tijd kan maken om weer meer naar Nederland te kijken.