Een inzicht op de eerste dagen

De dagen lopen hier zo enorm in elkaar over dat ik vaak niet eens meer weet welke dag het is. De drukte van de opleiding, naast het constant tussen mensen zijn, zorgt ervoor dat alles een beetje in elkaar overloopt. Niet op een slechte manier — ik geniet van elke dag — maar hierdoor merk ik wel dat dingen als schrijven of echt even tijd voor mezelf nemen vrij snel wegvallen.

Nu heb ik, tussen het studeren en socializen door, toch even een goed moment gevonden om tijd vrij te maken en mijn gedachten over de afgelopen weken op te schrijven.

Ik zal beginnen met een samenvatting van hoe de gemiddelde dag er de afgelopen weken uit heeft gezien. Dat is namelijk een beetje de routine waarin ik mezelf heb geworteld. De dag begint met opstaan om 07.00 uur. Dit gaat nog een stuk eerder worden, maar door de regen konden we het campus niet af en kregen we de luxe om wat uit te slapen. Daarna moesten we om 07.45 uur in de les zijn, zodat we op tijd met de eerste uren konden beginnen. We kregen dan meestal stof voor ons aankomende examen en namen tussendoor soms even een pauze om een luchtje te scheppen.

Om 11.00 uur gingen we door naar de brunch: een warme maaltijd, vaak met bacon of kip en een hele hoop lekkere verrassingen. Daarna begonnen we pas weer om 13.00 uur en namen we nog een hele hoop lesstof door. Rond een uur of vier kiest iedereen er dan voor om even zijn eigen ding te doen. Dat kan studeren zijn of sporten; sommigen doen een rondje over het campus en dan staan we opeens met de hele groep naar de meest prachtige taferelen te staren. Ik kies vaak voor opruimen, studeren of iets doen met een klein groepje. Om 18.30 uur zitten we elke avond klaar voor onze maaltijden van onze koks Gerald en Delight. Ik sta nou niet per se bekend om het feit dat ik alles lekker vind, maar tot nu toe ben ik hier enorm blij met wat deze twee voor ons weten te maken.

Voor het eten wordt er vaak ook nog van alles gespot. We zijn namelijk nog niet echt het campus af geweest, dus elk dier langs het hek is een mooie verrassing. Tot nu toe waren de olifanten toch het meest indrukwekkend, al zijn de leeuwen- en hyenageluiden ook geen slechte bijkomstigheid van deze plek. Op het campus zijn het vooral insecten die ons bezighouden, al wordt er ook weleens een groep mangoesten of apen gespot. Na het eten is het vaak nog even gezellig kletsen, maar voor mij is dit meestal het moment waarop ik met mijn vriendin kan bellen. Zo’n vast moment om de dag door te nemen en even tot rust te komen is me heel veel waard.

Naast de vaste lessen hebben we gelukkig ook wat spannendere activiteiten gehad. Zo was er een praktijkles first aid, waarbij de instructeur zichzelf vol bloed in allerlei bomen wikkelde om een nieuwe groep adrenalinejunkies zijn leven te laten redden. Zijn blauwe plekken zullen de week erna nog wel zichtbaar zijn geweest, want ik dook met mijn duim zijn kuit in en heb vanaf daar tien minuten lang geprobeerd de situatie in de juiste banen te leiden. Wat een acteur en grappenmaker was die man, veel gelachen en veel geleerd in de twee dagen dat hij voor de klas stond.

Ook de eerste keer achter het stuur van de safaritruck stappen was geweldig. Als eerste sprong ik in dat enorme ding en na even nadenken over hoe een schakelbak ook alweer werkte — na sinds mijn rijexamen alleen automaat te hebben gereden — liet ik de koppeling opkomen en vlogen we weg. Wat volgde was een beloning voor mijn moed om als eerste de auto in te stappen. Het voelde zo natuurlijk om achter het stuur te zitten. Toen er na een paar minuten opeens een kudde olifanten de weg wilde oversteken op zo’n zes meter afstand, werd mijn rangerinstinct volledig ingezet. De auto stond in mijn hoofd al in zijn achteruit en ik stond op scherp om mijn rijexamen te veranderen in een spoedcursus achteruit racen.

Voor de rest waren de drie tripjes naar een stadje in de buurt echte hoogtepunten. Even de supermarkt induiken en zien hoe een kerkdienst hier verloopt waren momenten waarop het weer even voelde alsof ik onderdeel was van de samenleving. Daarnaast is het enige andere contact dat met mijn groep studenten. Wat heb ik een geluk met die groep! Daar zal ik, na iets over mijn ouders, ook nog wel een blogje aan wijden.

Nu de zon weer achter de storm vandaan is gekomen, verandert het leven hier langzaam in iets nog interessanters en worden de eerste tripjes gepland terwijl we aan het zwembad liggen. De camera kan dus gepakt worden en de echte verhalen kunnen beginnen.