Verbinding

Hier zijn is nu echt.

Het eerste weekend zonder m’n beste maatje is voorbij. Geen kerkdienst op de zondag en heel ver weg van m’n vriendin en familie. De afgelopen dagen kwam de realisatie langzaam binnen. Wat dit met me doet?

Heel eerlijk: ik ben de gelukkigste jongen op aarde. Niet omdat ik me niet hecht aan al die eerder genoemde dingen en nog veel meer. Nee, ik geniet juist omdat al die dingen nog steeds evenveel voor me betekenen. Ik hoef niet te rouwen, verdrietig te zijn of constant bezig te zijn met wat ik allemaal niet heb hier. Ik geniet van elke gedachte die ik heb aan thuis, hoe leuk het daar is en hoeveel mensen er zijn die belangrijk voor me zijn. En toch ben ik hier, genietend van twee werelden.

De blik op thuis en de basis die ik daar heb opgebouwd en gekregen, geven mij kracht. Ik word vrolijk als ik denk aan alles wat ik daar de afgelopen jaren ben begonnen, en het gevoel van vertrouwen dat daarbij komt kijken verdwijnt niet zomaar. Ook word ik vrolijk van de persoon die daar ooit weer terug zal komen. Deze plek doet me op zoveel vlakken nu al goed. Alles wat ik hier leer neem ik met me mee en laat ik nooit meer los.

Nu ben ik nog maar een paar nachtjes verwijderd van het begin van de echte vraag. Als ik hier ben, hier woon, hier alles leer — hoe kom ik dan terug? En als ik terugkom, is mijn drang om terug te gaan dan nog net zo groot, groter of misschien wel kleiner geworden? Voor nu zijn dat vragen waar ik me niet te veel mee bezighoud. Ik ben vooral bezig met hier zijn, mensen daarbij betrekken en genieten. Genieten van de mensen, de natuur, de manier van leven en wat deze plek in mij aanzet.

Oké, even een kleine pauze. Ik schrijf dit vanaf de bank en er stond plots een wildebeest voor me op het veldje. Opkijken en onverwachts zo’n prachtig dier zien geeft je een gevoel dat niet te beschrijven is.

Voor de scherpe lezer: mensen staan nog vóór de natuur op de lijst van dingen waar ik van geniet. Dat is namelijk wel wat deze reis tot nu toe kenmerkt. De ontmoetingen en vriendschappen die ik maakte bij de Lions Foundation zijn wat van een prachtige ervaring een onvergetelijke ervaring maakte. Zo was dit ook weer bij de stop die we daarna hebben gemaakt. Een prachtig huisje aan een avocadoboerderij waar ik enorm van genoot, maar dat ik ook al snel weer in m’n achterhoofd zou laten verdwijnen als ik terugkijk op de eerste week hier. Totdat er opeens onverwachts op m’n raam werd geklopt. Ik werd door een kleine groep vrienden — de dochter en vrienden van de eigenaren van deze prachtige plek — uitgenodigd voor een braai. Alsof iets hen naar m’n deur had gestuurd om mij even te vertellen wat ook alweer het belangrijkste is aan genieten: verhalen vertellen, samen dingen meemaken, lachen en leren van elkaar.
Na een korte maar goede kennismaking ging ik door met m’n ouders, waar ook weer werd bewezen dat met een open houding een avond een stuk leuker kan worden. Deze verbinding en openheid zijn waar ik de afgelopen jaren mijn groei vond en waar ook nu weer zoveel mooie momenten uit ontstaan.

Zo zullen er nog veel van dit soort momenten komen. De afgelopen dagen kreeg ik mini-introducties van de staff members van Bushwise. Ook kan ik profielfoto’s en landcodes bekijken van de andere studenten. Zo’n bizar idee dat die nummers gekoppeld zijn aan een groep mensen waar ik de aankomende maanden alles mee ga doen. 34 nieuwe gezichten waar ik mee ga eten, studeren, lachen, genieten en verbinden. En 34 nieuwe perspectieven op de wereld, waar ik mijn leven mee mag delen en zij dat van hen met mij.