Waarom ik?

De afgelopen maanden was er een hoofd thema in mijn leven, Luuc gaat naar Afrika. Elk gesprek, elke ontmoeting kwam het altijd terug op dat ene avontuur. Deels fantastisch natuurlijk, toch was er ook een deel dat hierdoor dit plan als een droom zag zonder de daadwerkelijk realiteit onder ogen te komen. Die realiteit: ik ga een jaar weg. Geen zekerheid, geen stabiele basis, alles wat je kent aan de andere kant van de wereld. Alleen. 

Hoe dit plan tot stand is gekomen en waarom ik ondanks al deze angsten toch in het vliegtuig ben gestapt zal ik nu aan jullie uitleggen.

Waarom toch die dieren? Als ik het antwoord daarop had geweten dan was dit avontuur al niet door gegaan. Iets trekt me naar ze toe en ik wil weten waarom. Al sinds ik een heel klein jongetje was zat die interesse voor het wild in mij. Wandelen in de schoorlse duinen, documentaires op tv, die fantastische Disney films en natuurlijk 1000x per jaar naar Artis met opa en oma.

Toen werd de vraag hoe, hoe ga je zo'n fantastische droom om met dieren te werken waar maken. Word je vlogger om zo de wereld over te reizen, dierenarts of poepschepper in de dierentuin. Het begin van dat antwoord begon dat ik naar de middelbare school ging. Ik mocht van mijn ouders een reisbestemming kiezen. Het antwoord Zuid-Afrika, niet omdat ik dat land zo goed kende, ik dacht namelijk dat alles onder de evenaar Zuid-Afrika was. Het was omdat het voelde als HET beeld van alles waar ik al die tijd van droomde. Die reis heeft iets in mij aangezet, ik wist het meteen en mijn ouders begonnen ook wel door te krijgen dat dit nog wel eens een probleem kon worden. Daarna zijn we al vrij snel nog een keer geweest tijdens een fantastische reis waar we het uitgestrekte Namibië hebben ontdekt. Hoe tof die reis ook was het vuur in mij was al lang niet zo sterk meer. Niet omdat ik het land minder tof vond, maar omdat mijn hoofd niet meer helemaal met me mee werkte. 

Ik heb die periode en een lange tijd daarna met een depressieve stoornis gekampt en dacht de oplossing te hebben gevonden in middelen misbruik. Veel van die tijd is wazig, maar aan het eind van de rit was er één licht puntje. We gingen naar Botswana!

Dit was de plek waar ik thuis hoorde, mijn ogen werden groot de tranen rolden over m'n wangen, ik voelde weer. Daardoor kreeg ik hoop.

Thuis viel ik weer in een gat en belandde ik in een dieptepunt. Er was veel aan de hand met mij, maar ook in mijn omgeving gebeurde veel. Gelukkig was daar net op tijd de juiste hulp, ik kwam terecht in een jongeren kliniek waar ik intensief werd behandeld en ik vond daarna mijn rust binnen zelfhulpgroepen.

Daar kreeg ik de ruimte om te groeien. Die ruimte zorgde ervoor dat ik mijn passie weer vond. Ik ging werken in de buitenlucht, vond mijn liefde voor dieren terug en begon na te denken over mijn toekomst. 

Dit begon bij een wildlife opleiding in Zwolle, hier eenmaal aangekomen schreeuwde alles in mij dat dit niet de plek was waar ik mijn leven ging voortzetten. 

Ik zocht verder naar een andere optie en keek zelf stiekem naar opties in het buitenland. Daar vond ik opeens de opleiding die me naar deze uithoek van de wereld sleurt. Een IFGA Safari Guide and Conservation Course van Bushwise, voorzichtig bracht ik het onderwerp op bij mijn ouders. Hun support tijdens het maken van de keuze om me in te schrijven, vertelde mij genoeg. Ik wil dit en ik ga dit doen. Een luxe positie daar was ik me heel bewust van, maar wel iets wat me werd aangereikt en waar ik me volledig op heb gericht. 

Ik begon mijn vrijwilligerswerk bij stichting leeuw, de perfecte plek om alvast een beetje te genieten van het werken rondom gevaarlijke maar vooral indrukwekkende diersoorten. Het kunnen bijdragen aan een beter leven voor de dieren die daar zaten met het idee dat ze ooit een eenmalige vlucht naar hun natuurlijke habitat zouden krijgen was voor mij echt een droom die uitkwam. 

Ook al was mijn keuze nog steeds ver weg was dit wel de periode waarin ik steeds meer oog in oog kwam met de realiteit. De facturen werden betaald, het papierwerk kon beginnen en ik mocht "nu niet meer iemand ontmoeten" zo zei m'n moeder. Twee weken later stond daar opeens een vrouw, het was geweldig, maar door de afstand die langzaam dichter bij kroop is dat na een paar geweldige maanden toch beëindigd. Dat was het eerste moment dat ik gevolgen begon te merken van de keuze om weg te gaan. Al snel ging dat door in tandartsafspraken, kleding kopen, nieuwe mensen leren kennen. Aan alles begon een einddatum te hangen en de tickets waren nog niet eens geboekt.

Tijdens die periode was ik het praten over mijn avontuur soms ook wel even zat om heel eerlijk te zijn. Er was veel stress om alles te regelen en ik kon eigenlijk nog niet eens stil staan bij het feit dat het er toch echt aan zat te komen. 

Dat moment van besef kwam pas een maand geleden, na veel geregel en heen en weren naar Den haag stond daar eindelijk een stempel in m'n paspoort "zo nu ben ik klaar dacht ik". Voorstudie achter de rug, stempel ontvangen en gaan! 

Toen kwam de klap, je moet niet alleen nog je spullen aanschaffen, vaccinaties krijgen, medicatie ophalen, de feestdagen staan ook nog eens voor de deur. Er ontstond een hele waslijst aan DINGETJES die nog even gedaan moesten worden. Plus je wil ook nog graag zelf wat mensen gedag zeggen. De paniek vloog me aan, gelukkig wist ik het uit te spreken en ontstond er stap voor stap weer een plan van aanpak. Die me toch met een gerust hart het land uit heeft gekregen.

Ik had me voorgenomen om een samenvatting te maken, maar kwam er al snel achter hoe veel er de afgelopen tijd goed is gegaan om deze reis waar te maken. Straks ga ik lekker door met schrijven over het daadwerkelijk afscheid nemen, inpakken en de heenreis zelf.

Voor nu even ontbijten, misschien nog een duik in het zwembad en onderweg naar Ayla en Aslan (daarover later meer).