Afscheid, liefde en vertrouwen

Terugblikkend op de afgelopen maand zijn dit de onderwerpen die mijn tijd bepaalden.

Vertrouwen, een begrip waar ik de afgelopen jaren veel over heb mogen leren. Dat begon met het vetrouwen weer terug vinden in mezelf. Ik heb mezelf opnieuw leren kennen en m'n zelfvertrouwen werd sterker dan ooit. Daarna nog vol vetrouwen staan achter mijn keuze. Elke dag weer de moed vinden om een stap dichter bij mijn einddoel te zetten. De laatste tijd ging dat vetrouwen vooral om de controle loslaten, het komt allemaal goed was het gene waar ik mezelf keer op keer aan mocht herinneren. Gelukkig hoefte ik dat zelf niet te doen. Ik ging namelijk al een paar maandjes naar de kerk, had een sterke omgeving om me heen die me soms die extra steun gaf die ik zelf even niet kon verzamelen. Ik voelde me gedragen. 

Liefde, naast de liefde die ik voelde voor mijn directe omgeving. Die al maar sterker werd toen die vertrekdatum dichter bij kwam, was daar nog een liefde. Die laatste maand is er iemand op m'n pad gekomen waar hoe onhandig het ook was ik helemaal voor gevallen ben. Ik, zij en niemand anders had dat kunnen voorspellen. Een band die al sterk was, werd toen we elkaar in de stad spraken zo sterk dat we er al vrij snel beide niet meer om heen konden. Al snel bloeide het uit en liep ik dagelijks met een brede glimlach over straat. Spanning veranderde in vetrouwen en vertouwen werd liefde. Die liefde neem ik nu mee op reis, zij in Nederland ik in Zuid-Afrika samen in één relatie. Een onverwachte, bijzondere samenkomst waar ik ook hier dagelijks van mag genieten. Wat daarin voor mij het belangrijkste is, is dat ik me niet tegengehouden voel, we leven ons eigen levens en proberen daarin samen te genieten en we zien wel waar dat ons brengt.

Daarmee dan nu ook maar het laatste kopje, afscheid. Hier kan ik heel kort over zijn. Ik ben ervan overtuigd dat een mensenbrein er niet voor gemaakt is om zo'n avontuur te processen. Dat heb ik dus ook niet geprobeerd, ik heb van elke dag genoten en heb veel mensen gesproken alsof we elkaar de dag er op weer zouden zien. Niet te zwaar, gewoon een paar dikke knuffels wetend dat ik er volgend jaar gewoon weer bij ben. Wat echt eng is was de gedachten dat dit avontuur misschien wel de start word van een nieuw leven. Emigreren is namelijk echt nog altijd iets wat vooraan in m'n hoofd staat, dan voelt een jaar opeens een stuk langer.

Deze blog is voor mij nu vooral belangrijk om in contact te blijven met het thuisfront. Zonder overspoelt te woorden met een oceaan aan appjes die eigenlijk allemaal hetzelfde willen weten. Hoe is het daar?