Dag 0 & Dag 1

Daar lig ik dan, op een enorm bed met uitzicht op een prachtig dammetje, met tegenover me een heuvel waar giraffen regelmatig hun plek vinden. Terugblikkend op de laatste 48 uur.

Reizen is helemaal zo slecht nog niet, als je het mij vraagt. Nou helpt het heel erg dat er maar een uurtje tijdsverschil is (dat met de zomertijd weer verdwijnt). En ik zelf amper wat heb hoeven doen: mijn moeder is de beste in dingen regelen, dus die heeft die taak ook sterk op zich genomen.

Het begon eergisteravond: even nog een zelfgemaakte pizza in de oven knallen. Ook nog wat heerlijke lavacakejes met ijs en als extra wat versgebakken appelflappen. Even doen alsof ze in Zuid-Afrika geen lekker eten hebben. Daarna, ondanks wat bezwaar van de rest van het gezin, nog even afscheid nemen van m’n vriendin. Die had ik de 24 uur daarvoor namelijk al aan één stuk door gezien, maar dat extra uurtje was net genoeg om nog even extra mooi afscheid te nemen. Haar handen loslaten lukte nog net zonder tranen, maar tijdens het wegrijden toch echt even moeten stoppen om uit te huilen. Wat heeft die vrouw me verrast.

Daarna nog een laatste keer in m’n bed slapen en ’s morgens vroeg alles bij elkaar rapen en de auto in. Het was een gezellige rit; Teun en Tess moesten namelijk ook mee. Op Schiphol bleek toch maar weer dat afscheid nemen voor mij niet natuurlijk komt. Je broertje en z’n vriendin gedag zeggen zonder daadwerkelijk te beseffen wat er nou gebeurde, blijft toch iets geks.
Toen het leukste stuk: alle nét iets te zware tassen inchecken, nog snel even de puzzel omgooien zodat het toch meekon, en door de douane. Daar mochten mijn nieuwe boots niet aanblijven en moest ook mijn trui uit. In alle haast ook nog even m’n borstkas aan heel Schiphol laten zien, en toen toch echt tijd om naar de gate te gaan. Eenmaal in de rij aangekomen liep ik door de poortjes de tunnel in, waarna ik werd nageroepen door een onbekende vrouwenstem. Ik dacht gelijk: zie je wel, je moet je paspoort niet in je broekzak steken. Maar nee hoor, daar zat mijn paspoort nog gewoon. Het was een mede-vrijwilliger van Stichting Leeuw die – “toeval bestaat niet” – achter me stond en mijn naam zag staan. Gelijk elkaar leren kennen, wat toch wel fijn is, omdat we oud en nieuw met elkaar gaan vieren bij de Lions Foundation, waar we samen met nog een andere vrijwilliger toevallig 😉 op dezelfde datum heen gingen.

Tijdens de vlucht kon ik nog even de held uithangen. Naast mij zat namelijk een koppel van twee jonge meiden, waarvan er één toch niet helemaal lekker ging op het voedselaanbod van KLM. Daarnaast een hele zoot films gekeken en niet eens echt behoefte gehad om te slapen.

Eenmaal aangekomen even spullen verzamelen en het busje in. Jemig, wat is het hier tropisch op dit moment. Alles wat ik ken als koud, zanderig en kaal was nu groen en bloedverziekend heet, vooral in die fantastische vliegtuigoutfit. Heerlijk nachtje gechilld, zelfs nog kunnen videobellen en lekker geslapen. Vanochtend kregen we een English breakfast, waarna we in een vol busje terug konden naar het vliegveld. Daar stond onze buffel ons op te wachten: een iets grotere auto dan ik gewend ben, maar wat een tof ding.

Links rijdend richting deze fantastische plek nog wat goede gesprekken gehad en al snel weer een stuk offroad meegepakt (voelt toch als thuiskomen). Eenmaal aangekomen op deze prachtige plek werden we warm onthaald en hoef ik even helemaal niks meer. Zo even kijken of er nog wat te spotten valt en daarna lekker gezellig met de andere vrijwilligers en medegasten bij het vuur zitten. Nu maar hopen dat het droog blijft.